Los go rzucił na skałę nieczułą a hardą;

Wśród kurhanów praczasu, wśród górskich rozłomów

Ćwierć wieku ten świerk pośród śniegów, burz i gromów

Prowadził bój rozpaczy o swą bytność twardą.

Gór tytany nań patrzą z kamienną pogardą

On, młodzieniec, żyjący pył, atom atomów,

Życie wszczepiać chce pośród ich martwych ogromów,

Ku słońcu dąży głową młodą, tęskną, hardą!

Darmo zimny głaz tuli w korzeni ramiona

I czepia się z rozpaczą piersi skał świerk młody -

Gniewnie góry wód orkan cisnęły nań z łona.

Bój zaciekły, lecz krótki, z paszczą wściekłej wody -

Trzasnął świerk… upadł… fala go zmiata spieniona…

I drzemie znowu pusty nekropol przyrody.

Franciszek Nowicki (1864-1935)

Podobne artykuły:

• JERZY HARASYMOWICZ – W górach
• K.Przerwa-Tetmajer „W pustce”
• K.Przerwa-Tetmajer „W lesie”
• ZASNUŁY SIĘ SENNE GÓRY – Jan Kasprowicz
• Stanisław Drochojowski – NA PRĄDZIE DUNAJCA
• Maria Pawlikowska-Jasnorzewska „Góry”
• Adam Asnyk „Ranek w górach”
• K.Przerwa-Tetmajer „Melodia mgieł nocnych”
• K.Przerwa-Tetmajer „Pejzaż”