Turystyka piesza, rowerowa, spływy kajakowe, koncerty, wystawy...

Ciche leżą kamienie pod skał ciemnym murem.

Noc - wśród żlebu się świeci wąski smug księżyca,

jak ogromna, stężała w locie błyskawica,

zamarznięta na skale w pustkowiu ponurem.

Wolno i sennie chodzą

po jasnym tle błękitu

srebrzystobiałe chmurki

z połyskiem aksamitu.

Los go rzucił na skałę nieczułą a hardą;

Wśród kurhanów praczasu, wśród górskich rozłomów

Ćwierć wieku ten świerk pośród śniegów, burz i gromów

Prowadził bój rozpaczy o swą bytność twardą.

Zasnuły się senne góry

W mgławą jesienną oponę

- Słońce nad nimi się pali,

Wyzłaca pola skoszone.

Ruchem łabędzia muska bystre fale

Zwinna ma łódka, wyciągnąwszy szyję;

Wznosi się, goniąc bałwan, co się wije.

Szybuje dalej, dodawszy ostrogę.

Jak ciche są te góry, gdy leżą pod śniegiem,

zaszyte w biały całun kosówkowym ściegiem!

Choć nieżywe na pozór, są tylko w letargu.

Czasem wstrząsną się, z piersi zrzucą stosy piargów

i przeciągną się we śnie.